Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


Concert
Een muzikaal rariteitenkabinet

Lotz Of Music featuring Claudio Puntin, donderdag 15 september 2016, JazzCase, Dommelhof, Neerpelt

Het is een fijnzinnig klankfestijn dat Lotz Of Music, met ondersteuning van Claudio Puntin, ons hedenavond voorschotelt als openingsconcert van JazzCase, seizoen 2016-17. Mark Alban Lotz, de leider van het gezelschap, ontlokt diep duistere geluiden aan zijn enorme contrabasfluit, cellist Jörg Brinkmann tokkelt een Arabisch aandoende melodie en pianist Albert van Veenendaal en percussionist Alan Purves completeren het geheel door niet direct te definiëren klanken aan hun instrumenten te ontlokken. De toon is gezet, dit wordt een boeiende set.

Met muziek hoofdzakelijk afkomstig van het in 2009 gelanceerd album 'Bite!' verrast deze, hier tot kwintet uitgegroeide, groep ons keer op keer. Het hierboven beschreven fragment uit 'Habibi Brown Fish' getuigt hiervan, maar ook 'Of Royal Haring', waarin klarinettist Claudio Puntin een belangrijke rol speelt en dat hiermee dus behoorlijk afwijkt van de versie op cd. Puntin bespeelt hier de basklarinet en verrijkt zijn spel met een meelopend noisegeluid, zo dominant dat het zijn spel bijna overschaduwt. Het kenmerkt de muziek op meer plaatsen. Als geen ander slaagt dit kwintet erin om geluiden afkomstig van de akoestische instrumenten te vervormen, versterken en van alle soorten verfraaiingen te voorzien. Vaak zodanig dat het originele geluid niet langer te herkennen valt. Voeg daarbij geluiden van heel andere bron - vooral Purves en Van Veenendaal weten van wanten met plakband, opblaasbeestjes, speelgoedfluitjes en wat al niet meer - en je hebt een beeld van Lotz Of Music.

Een tweede kenmerk van deze groep is de breedte aan muzikale stijlen. Grenzen bestaan hier eenvoudigweg niet en de muziek wordt beïnvloed door uiteenlopende muzikale werelden als jazz, blues, niet westerse muziek, avant-garde, musique concrète en folk. Op papier moet dit wel bijna leiden tot een omgekeerde vuilnisbak. Dat dit niet gebeurt is de kracht van deze groep, want ondanks al deze muzikale stijlen klinken de stukken iedere keer weer als een wonderlijke eenheid, mede dankzij de meeslepende en aanstekelijke ritmes.

In 'Quasimodo' wordt een stemmige passage, waarin Lotz op basfluit en Puntin op basklarinet elkaar prachtig aanvullen in het laag, op komische wijze onderbroken door bijna melige, op musique concrète gelijkende interventies van Purves en Van Veenendaal. Tot dit duo het geheel overneemt, maar nu met welhaast dwingend ritmisch spel om vervolgens weer terug te keren naar het stemmige begin, waar we Lotz en Puntin weer tegenkomen, maar nu aangevuld met Purves en Brinkmann.

Ook na de pauze laveert dit kwintet tussen het vrije experiment en de ritmische structuren. Het gebeurt in 'Waiting For Prey' en 'Yumurta' – het Turkse woord voor ei. In het eerste stuk is het met name Puntin die verrast met ritmische, uit de danswereld afkomstig lijkende, door elektronica aangedreven patronen, terwijl in het tweede stuk de partij die Lotz blaast op de basfluit ons overtuigt. Ritmische patronen die je doen swingen op je stoel.

JazzCase bestaat dit jaar 20 jaar, het zal op 2 en 3 juni 2017 nog groots worden gevierd, maar een prima start is reeds gemaakt. Het was jammer dat mede door de warmte de opkomst aan de lage kant was, maar degenen die zich de moeite getroost hebben te komen, kunnen meer dan tevreden terugkijken.

Klik hier voor foto's van dit concert door Cees van de Ven.

Labels:

(Ben Taffijn, 23.9.16) - [print] - [naar boven]



Vooruitblik
Tweede W.E.R.F.-labelnight


In februari 2012 sloegen het Concertgebouw Brugge en jazzpodium De Werf de handen in elkaar voor een eerste W.E.R.F.-labelnight. Deze eerste editie huldigde niet alleen 100 releases op het Brugse label, maar vierde eveneens het tienjarige jubileum van het Concertgebouw. De formule bleek een schot in de roos en een vervolg kon dan ook niet uitblijven.

Op zaterdag 8 oktober draait het W.E.R.F.-label nog steeds op volle toeren en stevent het af op 150 titels. Wat oorspronkelijk startte in 1993 als een eenmalige ondersteuning aan de Brugse pianist Kris Defoort, groeide uit tot het belangrijkste jazzlabel in Vlaanderen. Een blik op de catalogus en de schier oneindige lijst aan jazzmuzikanten die reeds voor het label opnamen, leest als een encyclopedie van de Belgische jazzgeschiedenis van de afgelopen 25 jaar.

Door de jaren heen groeiden heel wat artiesten mee uit tot gevestigde waarden in het circuit. Daarnaast kreeg ook jong ontluikend talent ruime kansen. Voor deze tweede labelnight werd een selectie gemaakt van zowel jonge leeuwen als vertrouwde gezichten. Op het programma staat onder meer Kris Defoort's Diving Poet Society met special guest Veronika Harcsa, SCHNTZL, Trio Grande, Ben Sluijs & Erik Vermeulen, MikMâäk en het Nathalie Loriers Trio.

Tien bands waar je als publiek er zes van kunt bijwonen. Dit alles voor een symbolische 25 euro, waarvoor je gratis een vierdelig cd-album ontvangt met een staalkaart van de artiesten en bands die de voorbije twee decennia op het label verschenen.

Klik hier voor meer informatie en kaartverkoop.

Labels:

(Maarten van de Ven, 22.9.16) - [print] - [naar boven]



Cd
Albert Vila - 'The Unquiet Sky' (Fresh Sound, 2016)

Opname: 4-5 mei 2014

De uit Barcelona afkomstige gitarist Albert Vila, tegenwoordig woonachtig in België, gooit met zijn nieuwe Amerikaanse kwartet hoge ogen. Met pianist Aron Parks, bassist Doug Weiss en drummer Jeff Ballard heeft hij niet de minsten aan zich weten te binden. Vila is dan ook niet zo maar een gitarist, zo laat hij overtuigend horen op 'The Unquiet Sky', een album vol met eigen composities die stuk voor stuk een aangename frisheid uitstralen.

In opener 'Therefore' geeft Vila direct zijn visitekaartje af als leider van dit kwartet door solerend te starten. Als het ware aangevend: dit is mijn project! Vila blijft het gehele verdere album duidelijk aanwezig, wat overigens geenszins betekent dat hij zijn medemuzikanten de ruimte niet geeft. Op het zelfde 'Therefore' horen we namelijk ook Parks in een ritmische solo. De cd verder beluisterend, via 'New Deal', 'Air' en 'Gym Jam', wordt duidelijk dat Vila excelleert in melodieuze, verhalende stukken, waarbij Parks en hij elkaar afwisselen als verteller, terwijl Weiss en Ballard het geheel ondersteunen. Dat doen ze bescheiden en terughoudend in rustigere stukken als 'Air' – met een ingetogen bassolo van Weiss - en 'Minor Tragedy' en stuwend ritmisch in de meer uptempo stukken als 'New Deal', 'Gym Jam' en 'Three Days After'

Uitschieters zijn twee composities redelijk aan het eind van het album. Allereerst het zeer beweeglijke 'Major Issues', waarin Vila excelleert met een paar uitstekende riffs en waarin we Parks horen in een zeer ritmische, kleurrijke solo over het strakke tapijt dat de tandem bas-drums neerlegt. En tot slot is daar als uitsmijter het ruim acht minuten durende 'The Bean', een uitmuntende melodie die alles in zich heeft om een klassieker te worden. Vila klinkt hier ingetogen, intens en poëtisch en Parks laat hier wederom horen het een en ander toe te voegen aan Vila's composities.

Klik hier om vier tracks van dit album te beluisteren: 'Therefore', 'Round Midnight', 'Shape Of My Heart' en Í Loves You Porgy'.

Labels:

(Ben Taffijn, 21.9.16) - [print] - [naar boven]



Nieuws
Subsidie Doek stopt ondanks positief advies


"Onlangs heeft het Fonds Podiumkunsten advies uitgebracht voor de 'Meerjarige activiteitensubsidie 2017-2020'. Improvisatiecollectief Doek kreeg een positief advies. Het fonds roemt de 'veelzijdigheid, grensverleggende houding en avontuurlijke inslag', en door de toetreding van een nieuwe generatie muzikanten 'weet Doek zijn visie op improvisatie over te dragen aan een nieuw en relatief jong publiek, zonder concessies te doen aan de avontuurlijkheid en het experiment.' En: 'Doek neemt als platform en broedplaats een belangrijke plaats in binnen de scene van improvisatiemuziek in Nederland.'

Helaas is momenteel in Nederland het totale budget voor podiumkunsten dermate laag, dat zelfs positieve adviezen niet langer vanzelfsprekend gehonoreerd worden. Ook Doek valt nu buiten de boot. Hiermee komt voor ons een einde aan een periode van 16 jaar structurele subsidie, die ons essentiële ondersteuning bood voor de continuïteit en ontwikkeling van geïmproviseerde muziek in Amsterdam, Nederland en ver daarbuiten.

Doek is een improvisatiecollectief met 8 kernleden als artistieke commissie. Samen vertegenwoordigen zij 3 generaties binnen de (inter)nationale improvisatietop. Als bandleiders zijn zij verantwoordelijk voor zo'n 20 ensembles en groepen. De muzikanten van deze groepen vormen de tweede schil Doek-muzikanten. Daarnaast is Doek steeds op zoek naar nieuwe – soms tijdelijke – allianties met musici, kunstenaars en organisaties. Door deze constante dialoog met de omgeving en grote mate van flexibiliteit kan Doek met relatief weinig middelen een heel grote impact genereren.

De afgelopen 15 jaar hebben ruim 270 muzikanten 1.354 concerten gegeven voor 151.649 luisteraars op uiteenlopende podia en festivals in Nederland en talloze andere landen. Dit heeft eraan bijgedragen dat Nederland momenteel zo'n bloeiende improscene kent en Amsterdam wereldwijd bekendstaat als een van de capitals of improvisation. Met het doorstrepen van de structurele subsidie voor Doek zal de ondersteuning wegvallen die het collectief slagkracht gaf en die continuïteit waarborgde. Dit zal voelbare consequenties hebben voor de improscene in Nederland.

Minister Bussemaker onderkent de problemen die door de bezuinigingen in het gehele culturele veld zijn ontstaan. Onlangs beloofde zij haar uiterste best te zullen doen om nog vóór Prinsjesdag meer geld voor cultuur te vinden. Wij hopen van harte dat zij hierin zal slagen en dat Doeks positieve advies dan alsnog zal worden gehonoreerd. Maar wat de uitkomst ook moge zijn, de muzikanten van Doek zullen zich onverminderd blijven inzetten voor de ontwikkeling, bevordering en verspreiding van improvisatiemuziek."

Bron: Stichting Doek

Labels:

(Maarten van de Ven, 19.9.16) - [print] - [naar boven]



Concert
Modulaties aan de Vaart

Pianolala, zondag 11 september 2016, Stadscafé De Pelikaan, Assen

Als onderdeel van de jaarlijkse Kunst & Klassiek aan de Vaart-manifestatie had Stadscafé De Pelikaan het kwartet van pianist Adolf Robertus geboekt. Terwijl aan de overkant van de weg een tot roeiboot getransformeerde Fiat (of Ford; hij lag ondersteboven) in de Vaart dobberde, liet de groep Pianolala mainstream jazz op de kunstlievenden neerdalen. Hemelbestormende impro noch vlijmende funk waren hier aan de orde. Gewoon smaakvolle vertolkingen van standards die de passanten noodden even op het terras van De Pelikaan neer te strijken.

Adolf Robertus (ex-La Vida, ex-David Livingstone) had altsax en klarinet thuisgelaten. Als pianist is hij vooral in harmonische zin actief. In zijn solo's en zijn begeleidend werk heeft Robertus er een handje van voortdurend vreemde paadjes te inspecteren, om uiteindelijk altijd weer op de rechte route te belanden. Zijn bebop-blokakkoorden in 'Doxy' getuigden van een verfijnd gevoel voor passende modulaties. Ik vond het zelden gehoorde verse van 'Tea For Two' eveneens een traktatie. Twee keer achter elkaar maar liefst. Adolf Robertus kan zijn elektrische piano ook als vibrafoon vermommen en zo kwam Milt Jackson nog even op bezoek in 'Softly, As In A Morning Sunrise'. Het nummer kreeg een strakke, soulvolle uitvoering.

De pianist had zich omringd met kundige vakmensen. Bas (Cees Hormeester) en drums (Gerard Groothuis) bleven bescheiden op de achtergrond en tenorist Hans Bosch speelde even verweerd als zijn instrument eruitziet. Zo kreeg de muziek iets van het tijdloze dat ook de architectuur van de grachtenhuizen hier kenmerkt.

Labels:

(Eddy Determeyer, 19.9.16) - [print] - [naar boven]



Jazz Class-X
Kamasi Washington - 'The Epic' (Brainfeeder, 2015)


"Zeventien composities, samen goed voor 172 (!) minuten, verdeeld over drie schijfjes. Het is zowat de definitie van commerciële zelfmoord. Pas je het dan nog eens toe op jazz, dan lijkt het idee al helemaal van de pot gerukt. Wie heeft daar in deze tijden nog zin in? Of überhaupt tijd voor? En toch lijkt het nu al zeker dat Kamasi Washingtons opus 'The Epic' te boek zal staan als een van de beste dingen die de jazz in 2015 overkomen is."

In deze aflevering van onze serie Jazz Class-X bespreekt Guy Peters de mastodontische debuutplaat van Kamasi Washington, de Californische saxofonist die werd onthaald als de nieuwe John Coltrane. 'The Epic' werd de beste jazzplaat genoemd sinds 'Bitches Brew' van Miles Davis. De hyperbool wordt in de journalistiek nu eenmaal vlot uit de kast gehaald. Toch lijkt de stelling dat we hier te maken hebben met een modern day jazz classic niet overdreven...

Klik hier om de recensie te lezen.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 18.9.16) - [print] - [naar boven]



Concert
Muzikale delta Corea mondt uit in Rivierenhof

Chick Corea feat. Avishai Cohen & Marcus Gilmore, woensdag 7 september 2016, Rivierenhof, Antwerpen

Vele bezoekers waren op deze zwoele woensdagavond toegestroomd in het mooie openluchttheater van Rivierenhof voor het concert van het Chick Corea Trio, aan het begin van hun tour. Het door de zonnige omstandigheden reeds opgewarmde publiek werd nog eens extra verhit bij de uptempo-nummers van dit drietal, maar kwam vervolgens weer op adem tijdens de rustige stukken in een perfect samengestelde, afwisselende setlist met bekende, onbekende en nieuwe composities van pianist Chick Corea en bassist Avishai Cohen.

Opvallend was het constante hoge niveau van de in topvorm verkerende Corea. Hij grossierde in improvisaties en inspireerde in hoge mate zijn medespelers. En al was je bijziend, de expressie en lichaamstaal van elk triolid sprak boekdelen. Corea, Cohen en drummer Marcus Gilmore deden er alles aan om het beste van zichzelf te geven in samenspel, improvisaties en interacties. En het publiek kon daar niet aan ontkomen en stak zijn waardering voor al dat moois niet onder stoelen of banken.

Een ware belevenis, dat was het. Mister Corea, laat de cd van dit trio maar snel komen als het u belieft!

Klik hier voor foto's van dit concert door Cees van de Ven.

Labels:

(Cees van de Ven, 17.9.16) - [print] - [naar boven]



Jazzradio
Jazz Rules #95


In deze aflevering van Jazz Rules veel Belgische jazz met nieuwe releases van Lorenzo Di Maio ('Black Rainbow'), Manolo Cabras Quartet ('Melys In Diotta'), Barbara Wiernik & Nicola Andrioli ('Complicity'), Moker ('Ladder') en Steven Delannoye & Nicola Andrioli ('Dining In The Dark').

Docent jazzgeschiedenis Frederik Goossens vertelt in #25Miles over de liveplaten van Miles Davis uit de jaren zeventig.

We horen de Kleptomatics live op het festival Jazz In 't Park in Gent, het concert van de brassband van onder anderen drummer Yves Peeters en trombonist Peter Delannoye.

Ook is er muziek van het Florian Favre Trio uit Zwitserland. De winnaar van B-Jazz International Contest speelt binnenkort in België.

Klik hier om Jazz Rules #95 te beluisteren.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 17.9.16) - [print] - [naar boven]



Cd
Ryoko Ono & Rogier Smal - Wood Moon' (Jvtlandt/Toztizok Zoundz, 2016)


Van het een komt het ander. Drummer Rogier Smal toog met pianiste Nora Mulder, met wie hij zeer regelmatig samenspeelt, naar Japan. Daar maakte hij kennis met saxofoniste Ryoko Ono en nu ligt er 'Wood Moon', een duo-cd.

Bepaald zachtzinnig gaat het er hier niet aan toe. Ono blaast krachtig en zoekt veelvuldig de hogere regionen van het notenspectrum, met haar zangerige, ietwat springerige stijl van blazen. Smal is, zoals de liefhebbers reeds weten, een creatief slagwerker, die met een uitgebreid arsenaal aan technieken de meest wonderlijke klanken weet te produceren. De beide musici hebben elkaar op dit album dan ook duidelijk gevonden en weten de luisteraar van begin tot eind te boeien. Opvallend is dat dit album geen aanduiding van de diverse nummers, negen in totaal, bevat en dat de stukken dus ook geen titel hebben. Het vormt geen probleem bij deze muziek.

In nummer 4 horen we Ono Japans spreken en scatten, ter afwisseling van haar saxspel, in dialoog met Smals opzwepende slagwerk. Samen creëren ze een energieke combi. In 5 horen we Ono op sopraansax als een oververhitte slangenbezweerder, terwijl Smal hier zorgt voor een ritmische bedding, culminerend in een al te enthousiaste solo, waar de vonken vanaf spatten. Diezelfde sopraansax klinkt in 6 hartverscheurend en klagelijk. Smal zorgt hier vooral op de bekkens voor krachtige markeringspunten. In 8 weeft Ono, middels circulair breathing, een magisch resonerend patroon en laat dat prachtig contrasteren met Smals al even magische en vederlichte spel.

Klik hier om te luisteren naar een track van 'Wood Moon'.

Labels:

(Ben Taffijn, 17.9.16) - [print] - [naar boven]



Vooruitblik
JINJAZZ & Draai om je oren presenteren: De Beren Gieren


Na het succesvolle concert van Ingrid Laubrock's Ubatuba in oktober vorig jaar slaan JINJAZZ Nijmegen en Draai om je oren andermaal de handen ineen! Op woensdag 21 september komt met De Beren Gieren de top van de Belgische en Europese jazz naar Brebl in het Nijmeegse Honigcomplex.

Het Belgisch-Nederlandse pianotrio De Beren Gieren staat bekend om zijn unieke, energieke sound, sprankelende melodieën, complexe structuren en eigenzinnige titels. Pianist Fulco Ottervanger, bassist Lieven van Pee en drummer Simon Segers brengen een mengeling van polyritmische soundscapes, ingewikkelde wendingen en meezingers en kunnen stemmingen plotseling laten omslaan. Kortom, een live-ervaring die je zeker niet mag missen.

Na hun alom geprezen livealbum 'The Detour Fish' (Clean Feed, 2014) met trompettiste Susana Santos Silva en andere samenwerkingen met onder anderen Marc Ribot, Louis Sclavis en Jan Klare, touren De Beren Gieren momenteel door Europa met hun vierde triorelease 'One Mirrors Many' (Clean Feed, 2015). Op dit album voegen ze zelfgemaakte elektronica toe, die hun kenmerkende akoestische piano-bas-drums-sound verrijkt met ongrijpbare nieuwe klanken. Dit caleidoscopische kunstwerk heeft ondertussen al een pak lovende kritieken ontvangen van de nationale en internationale pers.

Kaarten voor dit concert zijn hier te bestellen.

Speciaal voor lezers van Draai om je oren geven we twee vrijkaartjes weg! Geef antwoord op de volgende vraag: Onlangs trad drummer Simon Segers toe tot een succesvolle Belgische popband, die na een rustpauze nieuw leven werd ingeblazen. Om welke groep gaat het? Mail je antwoord naar draaiomjeoren@live.nl.

Labels:

(Maarten van de Ven, 13.9.16) - [print] - [naar boven]



Cd / Jazztube
John Beasley - 'Presents MONK'estra Vol. 1' (Mack Avenue, 2016)


Wie klassieke Monk-composities zó binnenstebuiten kan keren en er vervolgens een dergelijk frisse eclectische muziek van kan maken, is diep in de materie gedoken. Klopt. Pianist en arrangeur John Beasley (55) was in zijn jonge jaren lid van de groep Thelonious van bassist Buell Neidlinger, die de krochten van Monk omspitte. Hij werkte, in Los Angeles, ook met de voormalige Monkman Larry Gales. Beasley ontdekte dat die oude Monk-nummers uit de jaren veertig en vijftig meer te bieden hadden dan de modale muziek waarmee het merendeel van zijn leeftijdgenoten zich onledig hield.

Wellicht niet helemaal toevallig begint de schijf met 'Epistrophy', een van de vroege composities van Thelonious Monk en de eerste die op de plaat terechtkwam. Dat was in 1942, door het orkest van trompettist Cootie Williams, die het als herkenningsmelodie gebruikte. Hier jongleert Beasley met tempi en hobbelende ritmes. Tegen het eindde halveren de trombones en de rieten het tempo nog eens. Toch heeft het nummer iets van de warme sonoriteit van het origineel behouden.

En zo verkent John Beasley het repertoire, alsof hij het labyrint doorkruipt in de buik van het schip waar Edgar Allen Poe's Arthur Gordon Pym als verstekeling zit. Met Beasley ontdekken we dat het van Monk naar Mingus slechts een stap is, met dat shoutende demperwerk.

Zelfs 'Round Midnight' klinkt als nieuw, met een lome rockbeat waarop de melodie drijft, statig als een cruiseschip. Een sprookje in full-color.

Als we dan de toffe bombast van 'Little Rootie Tootie' hebben gehad, glijden we in 'Coming On The Hudson' het water over, de zomerschemering tegemoet. Op het laatst ziet niemand meer of we op een stoomboot zitten of in een heteluchtballon.

Avontuurlijker bigbandjazz ben ik dit jaar nog niet tegengekomen.

In de Jazztube hierboven zie je het MONK'estra live in actie met een uitvoering van 'Little Rootie Tootie'.

Labels:

(Eddy Determeyer, 11.9.16) - [print] - [naar boven]



Jazzradio
Jazz Rules #94


Deze aflevering van Jazz Rules wordt uitgezonden vanaf het vierdaagse festival Jazz in 't Park in Gent. Dirk Roels ontvangt verschillende 'jazzgasten' op het podium en er is ook livemuziek van het trio Steiger en van het duo Filip Verneert & EO Simon.

Peter De Backer is een van de twee auteurs van het huldeboek 'Toots 90', dat vier jaar geleden uitkwam. De Backer komt vertellen over Toots Thielemans, over zijn boek en over hoe enkele internationale grote sterren naar Toots opkeken.

Contrabassist Manolo Cabras heeft een nieuw album met zijn kwartet en stelt dat voor op Jazz in 't Park. Cabras komt uitleg geven bij Jazz Rules over het album 'Melys In Diotta'.

Artistiek leider Mik Torfs van JazzLab Series komt het nieuwe seizoen voorstellen en saxofonist Mattias De Craene, van onder andere Nordmann, doet zijn plannen uit de doeken. Hij start met liefst vier nieuwe projecten.

En in #25Miles behandelt Frederik Goossens 'On The Corner', het laatste studioalbum van Miles Davis uit de jaren zeventig.

Klik hier om Jazz Rules #94 te beluisteren.

Op donderdag 1 september bezocht Cees van de Ven het festival Jazz in 't Park.
Klik hier voor zijn fotoverslag.


Labels: ,

(Maarten van de Ven, 9.9.16) - [print] - [naar boven]



Nieuws
Jazzexpeditie naar Zuid-Afrika


Half september reist een zestienkoppige delegatie jazzmusici en -professionals naar Zuid-Afrika voor het tweede deel van een internationale jazzuitwisseling, die wordt gepresenteerd onder de naam 'Jazzexpeditie'. Dertien Nederlandse jazzmuzikanten vertrekken naar Johannesburg om daar te spelen op onder andere het Joy Of Jazz Festival in Zuid-Afrika, waar zo'n 85.000 bezoekers verwacht worden. Uit meer dan 150 inzendingen is door jazzicoon Cees Schrama, voorzitter van Stichting JazzNL, de selectie gemaakt van musici die mee gaan.

Saxofonist Alexander Beets, bestuurslid van JazzNL, is jaren bezig geweest met het opzetten van de samenwerking met Zuid-Afrika. In mei was het eerste deel van de samenwerking zichtbaar en speelden tien Zuid-Afrikaanse muzikanten op Rabobank Amersfoort Jazz. Het tweede deel bestaat uit een retourticket voor dertien jazzmusici uit Nederland. De jazzexpeditie bestaat uit muzikale uitwisselingen en samenwerkingen in zowel Nederland als Zuid-Afrika, tussen artiesten, maar ook de rechtenorganisaties. Vertegenwoordigers van Sena en Buma Cultuur hebben een intensief programma met ontmoetingen en besprekingen met hun Zuid-Afrikaanse partners.

Op het Joy Of Jazz Festival staan de Nederlandse musici prime time op het podium. Een van de vocalisten die optreedt is Ntjam Rosie, met onder andere Hermine Deurloo, Jasper Somsen en Christian Pabst. Zij brengen het programma 'Dutch Roots'. Daarnaast spelen Deborah J Carter en Paul van Kessel delen uit het succesvolle theaterprogramma 'New York Round Midnight', met artiesten als Ellister van der Molen, Florian Wempe, Efe Erdem en Sebastiaan van Bavel.

Er worden verder concerten gegeven in de vermaarde Orbit Jazz Club en het Afrikan Freedom Station in Johannesburg. Ook geven de artiesten twee workshops aan studenten van de UNISA, de universiteit van Zuid-Afrika. Saxofonist Rolf Delfos is musical director tijdens de expeditie.

Labels:

(Maarten van de Ven, 8.9.16) - [print] - [naar boven]



Cd's
Rema Hasumi - 'Utazata' (Ruweh, 2016)

Opname: december 2013
Sergio Krakowski - 'Pássaros: The Foundation Of The Island' (Ruweh, 2016)
Opname: mei 2015

Het in 2015 door gitarist Todd Neufeld opgerichte Ruweh Records richt zich naar eigen zeggen op musici met een "free musical approach: free in the sense of crossing borders of various realms, free in the sense of deconstructing the existing forms, and free in the sense of open-mindness. We aspire to provide our audience with compelling, meaningful music and quality sound. Het woord 'ruweh' betekent 'voetstappen' in de taal van het in Japan levende Ainu-volk.

De eerste twee albums zijn inmiddels een feit. Tijd dus om te zien of Neufeld zijn mission statement waarmaakt en natuurlijk om te horen hoe hij het er zelf van afbrengt, aangezien hij op beide albums meespeelt. Op het eerste album 'Utazata' is het echter de Japanse pianiste Rema Hasumi die de scepter zwaait. Zij is afkomstig uit Japan, maar woont tegenwoordig in New York, waar ze – en dat hoor je wel vaker – zich bewust werd van haar eigen traditie.

In opener 'Azuma Asobi', een traditioneel gangaku-stuk (een 1300 jaar oude muziek- en dansvorm) zet zij direct de toon, als pianiste, maar tevens ook als zangeres. Opvallend in dit stuk is verder de rol van gasttrombonist Ber Gerstein, die hier een breekbare partij blaast. Beide stemmen, Gersteins trombone en Hasumi's vocale kwaliteiten vallen hier perfect samen. De combinatie van Japanse traditionals en experimentele muziek is overigens een wonderlijke. De barrière van eeuwen wordt hier met gemak geslecht.

In 'Goeika', eveneens een traditional, horen we Hasumi's nadrukkelijke en tegelijkertijd ingetogen pianospel, totdat bassist Thomas Morgan als het ware Hasumi's aanslagen verdiept en van extra kleur voorziet. Wat verderop eveneens door Neufeld wordt gedaan. 'Chikuze Imayou' klinkt al even poëtisch dankzij de stem van Hasumi, het heldere pianospel en het trage slepende tempo, al wordt dit door Neufelds spannende gitaarspel wel genuanceerd.

Naast vier traditionals bevat het album drie improvisaties met hetzelfde ingetogen karakter, alleen ontbreekt in deze stukken het melodieuze element nagenoeg. En hoe creatief en uitdagend die improvisaties ook zijn, dit album moet het vooral hebben van die traditionals in een hedendaags jasje.

Met Sergio Krakowski verruilen we Japan voor Brazilië. Zijn trio, actief sinds 2003, bestaat naast hem uit Vitor Goncalves op piano en Neufeld op gitaar. Krakowski zelf - en dat is nogal bijzonder - speelt pandeiro, een soort tamboerijn. In 'Founding Chart' verschijnt hij bescheiden op de achtergrond, terwijl Goncalves en Neufeld in dialoog met elkaar zijn. We horen zijn belletjes rinkelen en dan wat doffe slagen. Het klinkt ingetogen, maar dan wel met ingehouden passie.

In 'Carrossel De Pássaros' gaat het er onstuimig aan toe en raken we in Braziliaanse sferen. Vooral Goncalves doet zich hier gelden met stevig ritmisch pianospel, ondersteund door Krakowski. Neufelds lange, ijle gitaarlijnen steken hier boeiend bij af. Bijzonder is ook 'Path Of Roses', waarin Neufelds galmende aanslagen beantwoord worden door Krakowski's korte, ritmische patronen, als in een vraag-en-antwoordspel.

De samba 'Choro De Baille' is eveneens niet te versmaden, een van de weinige momenten overigens waarin we Neufeld ritmisch gitaar horen spelen. Naar het einde toe van 'Wayfaring Stranger / Ostinato' horen we Krakowski eindelijk solo in een flitsende performance, tot Goncalves ritmisch bijschakelt, Neufeld volgt en het nummer zich naar een spettende climax spoedt.'

Klik hier om naar een track van het album 'Utazata' te luisteren: 'Wind That Divides The Meadow'.

Labels:

(Ben Taffijn, 8.9.16) - [print] - [naar boven]



Nieuws / Vooruitblik
10 Jaar De Singer


Het opmerkelijke Belgische jazzpodium De Singer bestaat deze herfst 10 jaar. Reden om hier eens wat nader bij stil te staan en aandacht te besteden aan de geweldige programmering voor deze herfst.

Het begon allemaal in een gehuurd zaaltje met concerten van Belgische musici als Jef Neve en Robin Verheyen. De huidige naam kreeg het podium toen een naaiatelier - vandaar De Singer - in 2006 leeg kwam te staan dat verbouwd kon worden tot de huidige, zeer gezellige zaal.

De Singer, weliswaar gelegen in het als stad niet veel voorstellende Rijkevorsel, heeft in die afgelopen 10 jaar een enorme reputatie opgebouwd en trekt naast bezoekers uit België ook de nodige klandizie uit Nederland, Duitsland, Frankrijk en zelfs uit het Verenigd Koninkrijk. Daar zijn de concerten dan ook naar, met als onbetwiste hoogtepunten in de afgelopen jaren Anthony Braxton en de onlangs overleden Toots Thielemans. Weliswaar onderscheidt De Singer zich het meest met jazz, maar het programmeert ook de nodige rock & roots-concerten en Vlaamse stand-up comedians.

Ook de eerste helft van dit seizoen is het jazzprogramma zeker de moeite waard. Het concert van het Sun Ra Arkestra onder leiding van de inmiddels 92-jarige (!) Marshall Allen is inmiddels uitverkocht, maar er komt nog veel meer moois. Liefhebbers van de vrije impro kunnen hun hart ophalen bij het duo-optreden van Alexander von Schlippenbach en Aki Takase op 16 september, bij Joëlle Léandre en Jean-Luc Cappozzo op 23 september en op 8 december bij het illustere trio Kaufmann/Gratkowski/De Joode. Maar ook de optredens van Marc Ribot's Ceramic Dog (24 oktober) en het Omer Avital Quintet (31 oktober) mogen hier niet onvermeld blijven, evenals het soloconcert van Craig Taborn, die op de laatste editie van Jazz Middelheim liet horen tot de allergrootste pianisten van dit moment te behoren. Reden genoeg dus om (weer) eens af te reizen naar De Singer!

Meer weten? Check de website: www.desinger.be.

Labels:

(Ben Taffijn, 7.9.16) - [print] - [naar boven]



Festival
ZomerJazzFietsTour 2016


"Onder vrijwel ideale omstandigheden verreden we de dertigste ZomerJazzFietsTour. Zonnetje, niet te belachelijk warm en wind weliswaar als gebruikelijk consequent tegen, maar mild van karakter. Op de terugweg van Garnwerd naar Groningen had ik het geluk midden in een nogal serieus onweder te belanden. Een twaalf kilometer lange fantastische lightshow en zo veel regen dat ik thuis mijn schoenen in de gootsteen leeg kon gieten."

Eind augustus bezocht bezocht Eddy Determeyer in het Groningse Reitdiepdal de ZomerJazzFietsTour. Hij zag er optredens van KermesZ à L'Est, Paul Stocker & Marula, Greetje Bijma Quintet, Lotte Anker & Kaja Draksler, Robert Morgenthaler/Röllin & Doronzo, Reeds & Deeds, Massot/Floorizoone/Horbaczewski en Jasper van 't Hof.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Drie fotografen reden elk hun eigen ZomerJazzFietsTour-route: bekijk de fotoverslagen van Louis Obbens, Maarten Jan Rieder en Willem Schwertmann.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 5.9.16) - [print] - [naar boven]



Cd
Cherry/Tchicai/Schweizer/Francioli/Favre - 'Musical Monsters' (Intakt, 2016)

Opname: 30 augustus 1980

Het is dankzij pianiste Irène Schweizer dat wij deze concertopnames van augustus 1980 nu als luisteraars ter beschikking hebben. Al die jaren zaten ze in het archief van Niklaus Troxler, de grondlegger en voormalige directeur van het Jazzfestival Willisau. Troxler raakt half jaren zestig bevriend met Schweizer, slagwerker Pierre Favre en bassist Léon Francioli en biedt hen in de jaren daarna een podium. Het concert van een tot kwintet uitgebreide Musical Monsters in augustus 1980 ontlokt dan ook aan een criticus de opmerking dat het hier een "enweiterte 'Haustrio von Willisau'" betreft.

De Deens-Congolese altsaxofonist John Tchicai verblijft in die dagen eveneens in Zürich en samen met de Amerikaanse trompettist Don Cherry completeren zij dit kwintet. Beiden hebben overigens met elkaar gemeen dat ze de jazz op eclectische wijze vermengen met de Afrikaanse roots van deze kunstvorm. Het is een uniek moment, want het speciaal voor dit festival geformeerde kwintet zou daarna nooit meer samenspelen. De vier nummers hebben simpelweg de titel 'Musical Monsters 1 – 4' meegekregen en bestaan stuk voor stuk voor stuk uit delen van originele composities, aangevuld met momenten van improvisatie.

'Musical Monsters 1' bevat een swingende bassolo van Franciolo en een bijna breekbaar duet Schweizer–Cherry, om aansluitend tegen het eind over te stappen op 'Real Kirsten' van Tchicai. 'Nr. 2', met ruimt 20 minuten het langste stuk van de cd, start met een meeslepende solo van Tchicai, afgewisseld met zang, ritmisch en enerverend. Maar het hart van het nummer wordt gevormd door het aanstekelijke Afrikaans aandoende ritmische patroon dat we verderop horen en waarop zowel Cherry als Tchicai enthousiast improviseren. Vermeldenswaard is hier ook de drumsolo van Favre, vol spanning en ingehouden kracht.

Leidend in het derde stuk is 'Xongly' van Pierre Dørge. Schweizer geeft het ritmische patroon van dit nummer op strakke wijze vorm en Cherry blaast hier een zeer swingende solo op rauw melodieuze wijze, die we zo goed van hem kennen. Tchicai voegt zich erbij, kleurrijk contrasterend. Een bijna zwaarmoedige bassolo van Franciolo markeert de overgang naar het vrijgevochten tweede deel. Het vierde stuk is opgebouwd rond 'Pà Tirstag' van Tchicai. Natuurlijk schittert hij hier zelf, onder andere in energiek samenspel met Cherry. En het is wederom Schweizer die op krachtige wijze de ritmesectie aanstuurt en op grootse wijze voor structuur in deze compositie zorgt.

Klik hier om te luisteren naar 'Musical Monsters 1'.

Labels:

(Ben Taffijn, 3.9.16) - [print] - [naar boven]



Jazzradio
Jazz Rules #93


In aflevering #93 blikt Dirk Roels vooruit naar Jazz In 't Park, het vierdaagse gratis jazzfestival dat plaatsvindt van 1 tot en met 4 september in het Zuidpark in Gent. Onder meer Manolo Cabras Quartet, Robin Verheyen & Bram De Looze, Steiger, SCHNTZL, Antoine Pierre Urbex, Paul Van Gyseghem en Filip Verneert & EO Simon Quartet staan daar op de affiche.

Je hoort ook reacties van enkele Belgische muzikanten die op Jazz Middelheim in de Club Stage speelden: Eric Thielemans, Ben Sluijs en Bert Cools leggen uit hoe ze dit ervaren hebben.

En er is een dubbelaflevering van de reeks #25Miles over het leven en werk van Miles Davis. Docent jazzgeschiedenis Frederik Goossens geeft uitleg bij de albums 'Bitches Brew' en 'A Tribute To Jack Johnson'. Verder een track van Hank Mobley als tribute aan de onlangs overleden opnametechnicus Rudy Van Gelder.

Klik hier om Jazz Rules #93 te beluisteren.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 2.9.16) - [print] - [naar boven]



Festival
Jazz Middelheim 2016 Part 3


"Speelde Craig Taborn enige maanden geleden in de Rotterdamse Doelen nog een grotendeels zeer abstracte, atonale set, hier op Jazz Middelheim kiest hij voor het ritme als basis. En dan met name het ritme van de blues, inclusief de meer duistere aspecten. Het regelmatig afwisselend met fluisterzachte momenten en abstracte wendingen. Het ene moment klinkt de piano bijna als een carillon, het andere moment als een regelrechte onweersbui. Het is muziek die ademt en leeft en luisteraars raakt in het hart. "

Ben Taffijn bezocht het festival. In Park Den Brandt zag hij op maandag 15 augustus concerten van Craig Taborn, Dré Pallemaerts 'Seva', Power Trio: Murray, Allen & Carrington, Pharoah Sanders/Joachim Kühn/Zakir Hussain en verschillende formaties rond Ben Sluijs.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de vierde dag van Jazz Middelheim 2016, maandag 15 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 1.9.16) - [print] - [naar boven]



In memoriam / Jazztube
Rudy Van Gelder


In zijn geboorteplaats Jersey City overleed op 25 augustus jongstleden de vermaarde opnametechnicus Rudy Van Gelder. Hij werd 91 jaar.

Rudy Van Gelder werkte aanvankelijk als optometrist. Zijn eerste bandopnamen van bevriende jazzmuzikanten maakte hij in de huiskamer van zijn ouders in Hackensack. Een van hen, saxofonist Gil Melle, introduceerde hem omstreeks 1952 bij Blue Note Records. Het duurde niet lang of Van Gelder was fulltime opnametechnicus, die later ook voor Savoy en Prestige ging werken. Zijn vroege producties werden allemaal op woensdagen opgenomen, omdat dan zijn winkel dicht was.

Kenmerkend voor zijn werk was onder meer de prominente plaats voor de drums (Art Blakey!), die veel présence en galm kregen. Daarentegen waren pianisten niet zelden ontevredenen: doordat Van Gelder - om overspraak tegen te gaan - met plakmicrofoons op het klankbord werkte, was er weinig te horen van specifieke touchers.

Een en ander neemt niet weg dat de duizenden comboproducties van Rudy Van Gelder model stonden voor veel jongere technici en platenproducers. Met zijn ervaring lukte het hem vrijwel altijd, binnen enkele minuten een goede balans en een warm geluid in te stellen.

De laatste jaren hield de oude meester zich bezig met de Blue Note RVG Edition, reissues uit de jaren vijftig en zestig, die door hem getransformeerd werden naar 24-bits stereo.

In de Jazztube hierboven een uitgebreid interview met Rudy Van Gelder, afkomstig de Blue Note-cd/dvd 'Perfect Takes'. Producer Michael Cuscuna spreekt met Van Gelder over de beginjaren van Blue Note, de jazzlegendes waarmee hij werkte en zijn erfenis als 'the greatest jazz recording engineer of all time'.

Labels: ,

(Eddy Determeyer, 31.8.16) - [print] - [naar boven]



Festival
Dropa Disc Festival


"Sound in Motion, organisator van de Oorstof-concerten bezit nu ook een platenlabel, Dropa Disc, waarop opnames zullen verschijnen van concerten. De eerste twee releases zijn inmiddels een feit. Om deze platen luister bij te zetten trakteerden Koen Vandenhoudt en Christel Kumpen, de organisatoren achter Sound in Motion, ons op een gratis event in Bar Paniek in de haven van Antwerpen. Deze kunstenaarsvrijplaats biedt een uitstekend decor voor de vrije klanken waar de deelnemende musici ons op vergasten."

Ben Taffijn bezocht het Dropa Disc Festival annex labelpresentatie. Hij zag er concerten van W. Ravenveer & Bart Sloow, Bolhaerd, Luster, Manuel Mota & Margarida Garcia, Anna Högberg, Elsa Bergman, Lisa Ullén & Anna Lund, Sheldon Siegel with Kris Vanderstraeten & Timo Van Luijk en Cactus Truck.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Mark Rietveld maakte een fotografisch verslag van het Dropa Disc Fest. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 29.8.16) - [print] - [naar boven]



In memoriam
Toots Thielemans


Mondharmonicaspeler en gitarist Toots Thielemans overleed op 22 augustus 2016 in een ziekenhuis in Brussel, waar hij een maand eerder na een valpartij was opgenomen. Thielemans werd 94 jaar.

Jean Baptiste Frédéric Isidor baron Thielemans werd in de Brusselse volkswijk De Marollen geboren. Zijn ouders dreven daar een café, waar de kleine Jean de clientèle als driejarige vermaakte met walsjes en andere populaire deuntjes die hij uit een kartonnen accordeon wiste te halen. Platen van Louis Armstrong met de Mills Brothers brachten hem in contact met jazzmuziek. Later hoorde hij gitarist Django Reinhardt, die in de oorlogsjaren veel in Brussel werkte, met onder meer de bigband van pianist Stan Brenders. Reinhardt werd het eerste voorbeeld voor de zowel op gitaar als op mondorgel autodidact.

Na de oorlog trok de jonge muzikant naar de Verenigde Staten, waar hij aansluiting kreeg bij de bebopscene. Hij werkte bijna zes jaar in het kwintet van pianist George Shearing ("mijn enige vaste baantje") en zette zichzelf op de kaart toen hij in 1962 zijn eigen compositie 'Bluesette' opnam, dat een wereldhit werd. Vanaf dat moment was Toots Thielemans een graag geziene gast op internationale festivals en op andermans albums, waaronder die van Quincy Jones, Peggy Lee en Paul Simon. Hij verdiende een fortuin met het inspelen van jingles en zijn medewerking aan filmscores.

Thielemans gaf geen les, maar maakte een uitzondering voor Tim Welvaars, die in 1988 naar Brussel toog met een haring en een fles jenever, waar de maestro om had gevraagd. Die laatste leerde hem tonen tien minuten achter elkaar te spelen, om zo het geluid te internaliseren. Dat was het geheim van Toots: hij voelde wat hij speelde – letterlijk.

Foto: Cees van de Ven

Labels:

(Eddy Determeyer, 26.8.16) - [print] - [naar boven]



Cd's
D. Lazro / J. Léandre / G. Lewis - 'Enfances 8 Janv. 1984' (Fou, 2016)

Opname: 8 januari 1984
Léandre / Delbecq / Houle - '14 Rue Paul Fort, Paris' (Leo, 2015)
Opname: 24 november 2013
Joëlle Léandre 10 - 'Can You Hear Me?' (Ayler, 2016)
Opname: 29 januari 2015

De Franse bassiste Joëlle Léandre heeft in de afgelopen decennia een belangrijke stempel gedrukt op de Europese geïmproviseerde muziek. Daarnaast is zij altijd actief gebleven op het allerhoogste niveau in de hedendaags gecomponeerde muziek, getuige samenwerkingen met John Cage en het Ensemble Intercontemporain onder leiding van Pierre Boulez. Tijd dus om aan de hand van drie recente albums eens wat nader in te zoemen op deze grande dame.

De meest recente cd bevat tevens de oudste opnames, uit januari 1984. Een trio met naast Léandre niemand minder dan George Lewis op trombone en Daunik Lazro op altsaxofoon. Het is bijzonder experimentele muziek die dit trio ons hier voorschotelt. We zijn getuigen van een zeer creatief klankproces, waarin speelsheid voorop staat en speelgoed letterlijk een grote rol speelt. Hoogtepunt is het lange 'Enfance 5', een van de tien 'Enfances', tevens de titel van het album. Léandre zingt hier opera! Althans zo klinken haar vocale kwaliteiten die zij naast haar basspel ontplooit. Lewis tovert onderaards gerommel uit zijn trombone en Lazro praat door zijn altsax om aansluitend uit te barsten in een feest van hoge tonen. Maar er zijn ook momenten waarop de stilte louter verbroken wordt door een enkele klank, waarbij niet vast te stellen valt waar die vandaan komt. En o ja, er blaft ook nog een hond, wiens geluid prompt door de musici wordt voortgezet. Het moet een opzienbarende performance geweest zijn op die achtste januari 1984.

De opnames van de tweede trio-cd zijn van recentere datum, november 2013. Gemaakt op 14 Rue Paul Fort in Parijs, meteen ook de titel van de cd. En ook hier bestaat het album uit '14 Rue Paul Fort, Paris' nrs. 1 – 7. Hier horen we naast Léandre pianist Benoit Delbecq en klarinettist Francois Houle. Evengoed volledig geïmproviseerd klinkt deze set minder experimenteel - Léandre zingt niet en het speelgoed ontbreekt eveneens - en meer ingetogen. De instrumentatie draagt hier ook aan bij. De combinatie bas, piano en klarinet leent zich uitstekend voor deze race naar het zachte. Wat overigens niet betekent dat het er soms niet onstuimig aan toe kan gaan. En ondanks dat het ook hier om volledig geïmproviseerde muziek gaat, horen we op dit album ook Léandre's affiniteit en ervaring met hedendaags gecomponeerde muziek terug. De muziek doet ons bij tijd en wijle zeker denken aan hedendaagse kamermuziek. Bijzonder is '14 Rue Paul Fort, Paris 6', waarin vanuit het niets een bezwerende folkachtige melodie opduikt. Het doorbreekt de sfeer van de tot dan toe abstracte muziek.

En dan is er die nieuwe cd van het tentet. Ook hier gaat het om de registratie van een concert, dit keer uit januari 2015. Het verscheen onder de titel 'Can You Hear Me?'. Dit album is tevens het debuut van Léandre als componiste, een nieuwe stap in haar carrière. Het lange titelstuk dat de gehele cd beslaat, begint aarzelend. Met omgevingsgeluid en de eerste aanzetten van de diverse instrumenten. Alsof iedereen in de groep zich voorstelt aan het publiek. Gaandeweg ontstaat er een vorm. Op sommige momenten afgewisseld met creatieve chaos, waarin we onder andere veldopnames van pratende mensen horen. Dit is het universum van Léandre, dat we reeds eerder hoorden, alleen nu gecomponeerd en voor tien musici, die regelmatig in groepen uiteen vallen en zo elkaar aanvullen of juist met elkaar contrasteren. Zo horen we in het tweede deel melodie en chaos tegelijkertijd, een enerverend moment in deze overvolle compositie.

En diende zich bij '14 Rue Paul Fort' reeds de vergelijking met hedendaagse gecomponeerde muziek aan, bij deze live-cd is dat helemaal het geval. En dan niet alleen vanwege het feit dat het hier ook echt om gecomponeerde muziek gaat, maar vooral vanwege de complexiteit en de wijze waarop Léandre de grote diversiteit aan klankkleuren met elkaar vermengt, waarbij zij een subtiele samenhang weet te bereiken tussen een soms bijna serene melodieuze structuur en meer atonale passages. Op 'Can You Hear Me?' toont Léandre zich dan ook schatplichtig aan de grote componisten wiens werk zij heeft uitgevoerd. Dit is een album dat zowel de liefhebbers van avant-garde jazz als die van meer experimentele, abstracte gecomponeerde muziek zal aanspreken.

Labels:

(Ben Taffijn, 25.8.16) - [print] - [naar boven]



Festival
Afrika in het regenseizoen

DraMali, Zitakula & Swingmaster Sem, Noorderzon, zaterdag 20 augustus 2016, Groningen

Deejay Swingmaster Sem laat soulmuziek op zijn publiek los die beurtelings heftig, experimenteel en lijdend van aard is. Terwijl een lid van de stage crew zijn podium periodiek zorgvuldig droog trekt, dansen de die-hard fans spattend in het hemelwater.

Heel grappig. In feite is Noorderzon ooit, eind jaren zestig, begonnen als een sculpturenstaalkaart. Later werd het een muziekfestival, nog weer wat later kwam daar locatietheater bij en tegenwoordig is het een theater- en performancespektakel, dat anderhalve week lang elke dag duizenden bezoekers naar het Groninger Noorderplantsoen lokt.

Maar de muziek is nooit weggegaan. Op vier podia presenteert zich dit jaar een vijftigtal vocalisten en bands in zeer uiteenlopende genres. Singer-songwriter, dance, folk, Ameri- en Africana, rock, soul, blues, punk, jazz en zo'n beetje alles wat je verder nog zou kunnen bedenken.

Deze zaterdag staat het sein op Afrika. Als het Amsterdamse gezelschap Zitakula om kwart voor elf 's avonds de eerste tonen inzet, vallen de eerste druppels. "Er komt een enorme bui aan," concludeert een meisje na een blik op de Buienradar en samen met haar vriendinnen rept ze zich naar een plekje onder een parasol of een boom. Een soort Afrobeat, maar dan wat slomer, is mijn eerste impressie, maar daar moet ik toch van terugkomen. De specifieke sound en de hypnotiserende riffjes van de blazers (twee tenorsaxen en trompet) verwijzen toch eerder naar het nachtclubgeluid van Addis Abeba anno 1970 dan naar Lagos anno 1980.

's Middags had DraMali, de trots van Groningen en Bamako, het spits afgebeten. De groep rond koraspeler, gitarist en zanger Dramane Diarra speelt een meer aardse, bijna rustieke vorm van Africana. Toeters heeft hij niet, maar wel een gitarist, Albert 'Le Grand Bébé' van Holthoorn, die zijn hand niet omdraait voor blazersaccenten. En verder speelt Bébé de typerende cirkelende gitaarfiguurtjes. Samen met de soms hobbelende Malinese ritmen levert dat een pittig soort dansmuziek op. Publieksparticipatie, vindt Dra, kan niet vroeg genoeg beginnen en zo trekt hij een enthousiast rondspringend gastje van een jaar of vijf het podium op, om samen met hem wat onbevangen ritmisch gebrul ten gehore te brengen.

'Blue Moon' zingt Hiske Oosterwijk bij wijze van toegift op een ritme waar reggae sporen in heeft getrokken. Dat mag dus niet baten: niks geen blauwe maan die nacht. Blauw van de kou kun je worden.

Labels: ,

(Eddy Determeyer, 24.8.16) - [print] - [naar boven]



Cd's
Simon Toldam Trio - 'Kig Op 14' (ILK, 2014)

Opname: 27-28 mei 2014
Simon Toldam Trio - 'Kig Op 15' (ILK, 2015)
Opname: 27-28 mei 2014

Op 27 en 28 mei 2014 maakt pianist Simon Toldam met zijn trio opnames in Kopenhagens The Village. Het eerste album met een deel van deze opnames verschijnt in datzelfde jaar onder de naam 'Kig Op 14'. Het tweede deel, 'Kig Op 15', een jaar later. 'Kig op' is Deens, voor het geval u dat nog niet wist - Toldam komt er vandaan - en betekent zoveel als 'Kijk op!'

Toldam, bassist Nils Davidsen en drummer Knut Finsrud zoeken en vinden met hun muziek de balans tussen enerzijds redelijk melodieuze jazz en anderzijds meer avant-gardistische vrije improvisatie. Voor beide geldt echter dat het gebracht wordt met veel passie en zeggingskracht. Toldam is daarbij het type pianist dat zeer weloverwogen en precies zijn spel vormgeeft en er uitstekend in slaagt om met weinig noten de sfeer te bepalen. Luister naar 'Op, Ned, Sol, Mane' op nr. 14 en u weet precies wat we bedoelen. In dit verband mag ook 'Ellington', dat is terug te vinden op nr. 15, niet onvermeld blijven. Het slepende brushesspel van Finsrud, de ondersteunende grepen van Davidsen die je mee doet deinen en het lyrische, maar tegelijkertijd ingetogen spel van Toldam, iedere noot afwegend. Samen is het bijna te veel, te mooi.

En over Finsrud gesproken. Een 'gewoon' ritme drummen kan hij prima, maar zijn passie ligt toch duidelijk bij het wat meer experimentele werk. Wat hij allemaal precies doet in het op nr. 14 terechtgekomen 'Propel – Bladhelikopter' (leuke taal, dat Deens) blijft onduidelijk, maar het maakt wel herrie, lekkere ongestructureerde herrie. Davidsen plukt intussen vrolijk mee. En het onweer dat Toldam aansluitend uit zijn piano tovert, behoort tot de hoogtepunten van deze sessie. 'Propel 15', zo te zien van diezelfde bladhelikopter en te beluisteren op nr. 15, heeft eenzelfde verkennende, experimentele structuur. We horen Toldam hier op overtuigende wijze Finruds speelse slagwerk kopiëren.

In de meer traditionelere stukken - en daar is het merendeel van de stukken onder te scharen - blijkt dit trio een geoliede machine. Toldam, Davidsen en Finsrud zijn uitstekend op elkaar ingespeeld en leveren een doordacht triogeluid. Het komt de zeggingskracht van de nummers, overigens allemaal van de hand van Toldam, beslist ten goede. Veel van de nummers hebben daarbij een opvallend fris, enerverend en speels karakter. Opener 'Hop' op nr. 15 nodigt bijkans uit tot het maken van een dansje. Zwierig bewegen onze drie musici zich door het muzikale materiaal. Voor jazzbegrippen zijn de nummers dan ook tamelijk kort. Op beide albums samen komen maar drie nummers boven de vijf minuten uit. Ook 'So, Et Menneske Kigger Op' (wat zou dat nu weer betekenen?) past met zijn strakke cadans in het rijtje enerverend en dansbaar. En wat te zeggen van het daaropvolgende zeer korte 'Dryp Fra Rummet', met dat aangename minimalistische riedeltje.

Klik hier om een viertal tracks te beluisteren van deze twee albums: 'Luftkalligrafi' en 'Roegsignal' van nr. 14 en 'Propel' en 'Trætop' van nr. 15.

Labels:

(Ben Taffijn, 22.8.16) - [print] - [naar boven]



Festival
Jazz Middelheim 2016 Part 2


De aanwezigheid van Sax Man David Murray kon niet verhinderen dat het tribute-project van zoon Denardo Coleman voor zijn vader Ornette op dag 2 van Jazz Middelheim behoorlijk tegenviel. "Met een band bestaande uit drums, twee bassisten, gitaar en maar liefst vier blazers zou het moeten lukken, maar niets is minder waar. Wat vaak gebeurt met dit soort bands is dat we op zijn best een zwak uittreksel van het origineel te horen krijgen. Dat is ook hier helaas het geval." Maar er viel gelukkig ook weer veel te genieten op deze zaterdag.

Ben Taffijn bezocht het festival. In Park Den Brandt zag hij op de tweede dag concerten van Avishai Cohen's Big Vicious, ICP Orchestra, Ornette Coleman Tribute 'Denardo Vibe', Patti Smith en verschillende formaties rond Eric Thielemans.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de tweede dag van Jazz Middelheim 2016, zaterdag 13 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 22.8.16) - [print] - [naar boven]



Cd
Per Mathisen – 'Sounds Of 3' (Losen, 2016)

Opname: oktober 2015

Je zou voor de aardigheid het nummer 'Skumringstimen' eens op een bijeenkomst van de Jaco Pastorius Appreciation Society moeten draaien. Zie ze naar elkaar kijken, de onthutste exegeten: maar dit nummer van Jaco kennen we niet! Waar heb je dit vandaan?! Inderdaad, elke moment verwacht je dat Wayne Shorter en Joe Zawinul komen binnenvallen met 'A Remark You Made' of 'Birdland'.

Het zijn twee Noren en een Cubaan die hier in de kist met verkleedspullen zijn gedoken. Per Mathisen (basgitaar en staande bas), Frodo Alnaes (gitaar) en Giraldo Piloto (slagwerk) produceren hechte improvisatiemuziek – al lijkt dat wellicht een contradictie in termen. Maar de kwaliteit van het samenspel verraadt langdurige samenwerking. En elk instrument kan in principe op elk moment elke kant op – waarbij het met argusogen en -oren door de overige twee in de gaten wordt gehouden. De instrumenten zijn ook volstrekt gelijkwaardig.

Zoals gezegd, Mathisen zal thuis wel een speciaal plankje hebben voor zijn Jaco's. De frasering, de wijze waarop hij zijn noten kneedt en knijpt, het resulterende zangerige geluid – dat alles verwijst naar de tovenaar uit Norristown. Mathisen beschikt ook nog eens over een gruwelijke techniek, zodat hij elk loopje zo snel kan spelen of vervormen als de wetten van de gangbare fysica dat toestaan. Bijna verdenk je hem ervan dat hij eropuit is de burgerij eens flink te epateren.

In een enkel nummer ('Maestro H. Sunde') wordt een ECM-waardige transparantie en coloriet bereikt, zonder in weekheid uit te vloeien. Zo klinken fjorden nu eenmaal, kennelijk. 'Travelin’ Man', waarmee het album afsluit, heeft nog het meest een duidelijke (pop)structuur. De leider gebruikt hier een soort vocoder, wat eraan bijdraagt dat het liedje blijft doorzeuren wanneer de plaat al lang en breed weer in zijn doosje zit.

Labels:

(Eddy Determeyer, 21.8.16) - [print] - [naar boven]



Festival
Jazz Middelheim 2016 Part 1


"De 35ste editie van Jazz Middelheim ligt inmiddels achter ons en kan in meerdere opzichten succesvol worden genoemd. Allereerst commercieel. Nooit eerder kwamen er zo veel mensen, 21.000, in de vier dagen dat het festival duurt en drie avonden waren volledig uitverkocht. Maar ook artistiek viel er veel te beleven, al was lang niet alles van de hoogste kwaliteit en vielen een aantal als top-acts aangekondigde optredens zwaar tegen."

Ben Taffijn bezocht het festival. In Park Den Brandt zag hij op de eerste dag concerten van Pascal Schumacher & Friends, Hoera, Marcin Wasilewski Trio, Avishai Cohen Quartet, Book Of Air en Ludovico Einaudi.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de eerste dag van Jazz Middelheim 2016, vrijdag 12 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 19.8.16) - [print] - [naar boven]



In memoriam
Bobby Hutcherson


In zijn woonplaats Montara, Californië overleed maandag 15 augustus 2016 vibrafonist Bobby Hutcherson. Hij leed al geruime tijd aan longemfyseem en werd 75 jaar.

Robert Hutcherson werd 27 januari 1941 in Los Angeles geboren. Zijn vader (aannemer) en moeder (kapster) waren niet uitzonderlijk muzikaal, maar zijn oudere zuster Peggy zong (als 'Renee Robin') bij het Gerald Wilson Orchestra en werd later Raelette. Ze was ook het vriendinnetje van rietblazer Eric Dolphy. Zijn broer Teddy had op dezelfde middelbare school gezeten als tenorist Dexter Gordon. Gordon en Dolphy behoorden tot de eerste jazzmuzikanten met wie Bobby zou werken.

Als kind had hij korte tijd pianoles gehad, maar pas toen hij op zijn vijftiende een opname van vibrafonist Milt Jackson hoorde sloeg de vlam in de pan. Van Dave Pike kreeg hij les en al snel zat hij in het combo van bassist Herbie Lewis, een schoolkameraadje. Zijn eerste professionele ervaring deed hij op met de saxofonisten Curtis Amy, Charles Lloyd en Billy Mitchell, met wie hij in 1961 in New York verzeild raakte. Daar kreeg Hutcherson aansluiting bij de toenmalige avant-garde ('New Thing'), met name Archie Shepp, Tony Williams, McCoy Tyner en Grachan Moncur III.

Op zijn eerste opnamen als sideman speelde de vibrafonist nog percussief, waarmee hij structuur gaf aan de vrijere opvattingen van Shepp cum suis. Zijn instrument kon ook als een marimba klinken; die klankopvatting heeft hij altijd behouden. Met Williams produceerde hij een soort contemporaine kamerjazz. Op latere opnamen en concerten keerde Hutcherson terug naar de mainstream bop en zijn eerste inspiratie Milt Jackson. "Ik heb nooit geprobeerd om de stijl van Milt Jackson te kopiëren, maar hij heeft me sterk beïnvloed. Het is zijn geest, zijn gevoel."

Nadat hij in 1967 in Central Park was aangehouden met marihuana in zijn bezit keerde Bobby Hutcherson terug naar de westkust, waar hij met tenorsaxofonist Harold Land ging werken. Hun opname 'Ummh' werd in 1970 een popjazzhit.

Voor Blue Note nam hij een groot aantal albums op; later ging Hutcherson voor onder meer Columbia, Landmark en Timeless werken. Hij was ook te zien en te horen in de cultfilm 'Round Midnight' van Bertrand Tavernier.

Bobby Hutcherson was een belangrijke trait d'union tussen Jackson en de jongere garde vibrafonisten, van wie Joe Locke, Warren Wolf en Stefon Harris genoemd kunnen worden.

Foto's: Cees van de Ven

Labels:

(Eddy Determeyer, 17.8.16) - [print] - [naar boven]



Cd
Made To Break - 'Before The Code' (Trost, 2015)

Opname: 11 november 2014

Eind 2014 verraste Made To Break met een overweldigend concert in Antwerpen, in het kader van de Oorstof-serie. Een jaar later ligt er een bij Trost Records uitgebracht album, dat hier iets te lang op de stapel is blijven liggen. Maar niet getreurd, hij is niet aan de aandacht ontsnapt. We waren enthousiast over het concert en zijn dat eveneens over het album. Want ook hier balanceert Made To Break weer op de grens tussen jazz en rock, platgetreden paden mijdend en het avontuur zoekend.

Slechts drie nummers telt het album, alle opgedragen aan filmregisseurs. Het eerste, opgedragen aan Agnes Varda, is getiteld 'Dial The Number'. Het meest opvallende hier is de bijdrage van de Oostenrijkse elektronica-wizard Christof Kurzmann. Reeds aan het begin werkt zijn noise aangenaam verstorend op Ken Vandermarks ruige, uit de band springende tenorsaxsolo. Niet dat Vandermark zich ook maar enigszins laat afleiden. En dan is daar het ritme, een van Made To Break's handelsmerken, van de tandem Tim Daisy (drums) – Jasper Stadhouders (bas). Stadhouders vervangt Devin Hoff en liet reeds in Antwerpen horen zich prima thuis te voelen binnen dit kwartet. Vandermark blaast intussen vrolijk verder, nu alleen wat ritmischer. Maar dan zet Kurzmann zijn schuifjes open en tovert een volledig nieuwe wereld tevoorschijn. Het zoemt, kraakt en stoort alsof we niet meer geheel op de goede golflengte zitten. Als Daisy zich er even later bijvoegt is het feest helemaal compleet. En dan is het ineens nagenoeg stil. We horen slechts wat elektronisch gesputter en Stadhouders die aan een paar snaren plukt. Soms zwelt het gesputter wat aan, lijkt zich zelfs tot een ritme te ontwikkelen, maar iedere keer dooft het weer uit zoals het kwam. En dan is daar ineens Vandermark weer, die zijn sax voor een klarinet heeft ingewisseld, met wederom een springende, alle kanten uitwaaierende solo.

'Off – Picture No. 119' is voor regisseur Joshua Oppenheimer. Het begint - zeker voor deze band - opvallend rustig en harmonieus met een solo van Vandermark. Tot ook hier de ritmesectie aantreedt. Het werkt aanstekelijk op Vandermark en zijn partij krijgt steeds ruigere trekjes. En dan mag Kurzmann weer. Wat een fantasie heeft dit heerschap. Als Vandermark er zich dan ook nog eens mee bemoeit, klinkt het viertal als het verkeer op een drukke kruising waar de stoplichten zijn uitgevallen en iedereen zich al claxonnerend een weg baant. En wat een energie spat eraf van het duet Daisy–Stadhouders even verderop. De vonken vliegen in het rond.

En dan klink 'Window Breaking Hammer', opgedragen aan Rainer Werner Fassbinder. Meest bijzonder in dit nummer zijn Daisy's slagwerk, speels en creatief, en Vandermarks klarinetspel. Ritmisch en perfect in harmonie met Daisy. Tussendoor horen we Stadhouders' groove. Bijzonder is ook de sfeervolle scène waarin Daisy en Stadhouders elkaar aftasten. En als Vandermark, nu op tenorsax, en Kurzmann zich erbij voegen, krijgt het stuk de blues. Een schrijnende blues, met name door het jankende geluid dat Kurzmann aan zijn apparaatjes ontlokt, alsof we in het spookhuis zijn beland. En dan lijkt het klaar. Maar schijn bedriegt, het is weer zo'n onbestemd intermezzo à la Kurzmann. Een intermezzo, want ook nu herpakt het viertal, met een enkele korte onderbreking, het dwingende ritme om zich hiermee naar het einde te bewegen.

Klik hier om het album te beluisteren.

Labels:

(Ben Taffijn, 16.8.16) - [print] - [naar boven]



Scene report
Jazz Middelheim opent intimistisch en sfeervol


Het verschil had niet groter kunnen zijn; waar vorig jaar de openingsdag van Jazz Middelheim werd geplaagd door enorme onweersbuien, daar was het dit jaar in Antwerpen een heerlijke dagje met een aangename temperatuur. De veranderde inrichting van het festivalterrein mag alvast gerust geslaagd worden genoemd, met name de verplaatsing van de kleinere Club Stage weg van de ingang naar de zijkant van het hoofdpodium. Deze ingreep zorgde voor een veel rustiger verloop, waardoor de toehoorders beter en relatief ongestoord konden genieten van de programmering aldaar. Die werd deze dag ingevuld door Granvat, het creatief muziekplatform van de broers Stijn en Bert Cools. Hun muzikale uitingen gaan van uitbundige elektronica (de opzwepende beats en impro van EOP/AAN) tot minimalistische en akoestische soundscapes, zoals te horen viel tijdens het sfeervolle, bedwelmende slotoptreden van de achttien (!) muzikanten van Book Of Air Vvolk.

De 35e editie van Jazz Middelheim startte vrijdag mooi met de verfijnde klanken van de vibes. Pascal Schumacher was wegens verkeersdrukte nog maar net aangekomen op het festivalterrein of hij kon al aantreden met zijn Friends, waarmee hij een afwisselende set ten beste gaf, met hoofdrollen voor de onnavolgbare fluitist Magic Malik en pianist Franz von Chossy. Daarna was het de beurt aan de vingervlugge Poolse pianist Marcin Wasilewski met zijn trio, gevolgd door het eerste optreden van artist in residence Avishai Cohen, de Israëlische trompettist die eerder op de dag al werd geïnterviewd door Ashley Kahn. Deze Amerikaanse muziekhistoricus/journalist/producer opent iedere dag in de Club Stage met een interview met een festivalartiest, een aanrader. Ludovico Einaudi sloot de eerste festivaldag in stijl af met een contemplatieve en intimistische set neo-minimal music. Niet vreemd dat de man veel wordt gevraagd voor filmmuziek, want zijn muziek heeft een sterk beeldend karakter.

Enig klein minpuntje dit jaar is wellicht het lage podium. Hoewel het enerzijds zorgt voor een meer intieme, club-achtige setting, gaat het anderzijds ten koste van het zicht voor de bezoekers op achterste rijen en buiten de tent. Hoewel dat deels gecompenseerd wordt door de uitstekende beeldregie op de twee grote schermen aan weerszijden van het podium.

Klara is er tijdens Jazz Middelheim elke dag live. Je kunt het festival hier volgen in beeld en geluid. Tevens vind je er filmpjes met live-fragmenten en backstage-interviews met de optredende muzikanten door Lies Steppe, Bart Vanhoudt, Karel Van Keymeulen en... the one and only Guy Peters!

Labels: , ,

(Maarten van de Ven, 13.8.16) - [print] - [naar boven]



Cd's
Nico Chientaroli - 'Cada Fuego Es El Primero' (Creative Sources, 2016)

Opname: 23 februari 2015
New Rumours And Other Noises - 'The Moonlight Nightcall' (Casco, 2016)
Opname: 20 januari 2015

Pianist Nico Chientaroli is een gepassioneerd mens, tenminste als we zijn persoonlijkheid mogen aflezen aan de muziek die hij maakt. Een gevaarlijke aanname, zeker waar, maar laten we het erop wagen. Want 'Cada Fuego Es El Primero' is een wonderlijk album met een temperamentvolle, zuidelijke inslag. Een zeer creatief album ook, waarin Chientaroli zijn instrument lang niet altijd op de traditionele wijze inzet. En doet hij dit wel dan ontstaat er menig magisch moment. In 'Fuego Hypnoticó' middels een gestaag regenbuitje op het eind en in 'Orígenes' door een fascinerende afwisseling tussen gespeelde noten en stiltes, waardoor Chientaroli's klanken zich in het hoofd nestelen.

En hoe dwars en atonaal hij in zijn volledig geïmproviseerde stukken ook kan klinken, de weemoedige melodie is nooit ver weg. Beluister 'Fuego Nativo' en u weet wat we bedoelen. Weemoedig mag hier zelfs wel vervangen worden door nostalgisch. Alles ten gevolge van de mate waarin de klassieke pianoliteratuur hierin mee resoneert. In 'Historías De Otras Dimensiones' laat Chientaroli de witte en zwarte toetsen nagenoeg onberoerd en benut hij de binnenzijde van zijn instrument. Inderdaad, die andere dimensie. Het is een wonderlijk universum waar deze heer ons in rondleidt. Of we op de één of andere vreemde machine zijn gestuit.

'Chientaroli maakt ook deel uit van het trio New Rumours And Other Noises, met saxofoniste Ada Rave en bassist Raoul van de Weide. Als trio zo'n naam kiezen schept verwachtingen en als het album als titel dan ook nog eens 'The Moonlight Nightcall' meekrijgt, zijn de verwachtingen helemaal hooggespannen. En ja 'Influences' start rumoerig. Enkele ongerichte basaanslagen en lange uithalen op de tenorsax worden afgewisseld met ploppende geluiden, terwijl we duidelijk horen hoe onze pianist in de binnenzijde van zijn instrument zit te wroeten. En gaat het er aanvankelijk nog redelijk gemoedelijk aan toe, na verloop van tijd kruipt er een heftig element in de muziek. Ferme pianoslagen en dito basgepluk zetten Rave aan tot al even uitzinnige blaasbewegingen. Totdat dit alles samenvalt in wat zo maar kan voldoen aan de beschrijving 'Other Noises', wel zo aardig.

Door het gebruik van de stem maakt het trio het in 'Lonely Beings' nog een fractie interessanter. De performance doet hiermee zijn intrede en zet daarmee het fenomeen jazztrio in een andere licht. En wat jammert hier de tenorsax van Rave heerlijk ongegeneerd! Ook 'Walking Shadows' zit vol rumoer. Zo klinken Rave's capriolen aan het eind nog het meest als een stel hevig claxonnerende automobilisten bij het winnen van de Wereldcup. 'The Silent Bridge' klinkt verstild en Rave's gruizige spel vermengt zich hier mooi met Van der Weide's strijkbewegingen en Chientaroli's piano, die hier meer wegheeft van een klokkenspel.

Na een muzikaal sneeuwballengevecht in 'No Room', duister ingetogen tonen in 'With A Touch Of Fear' en een ingewikkeld staaltje stemkunst in 'Croppy Boy' sluit het trio af met het titelstuk 'The Moonlight Nightcall'. Vreemde klanken worden ons deel. Het is de roep van de maan die hier verklankt wordt, zoveel is wel duidelijk. De heksen hebben zich verzameld op de open plek in het bos, het ritueel kan beginnen, waartoe Chientaroli en Van der Weide een soort van tribale dans inzetten, waar Rave onbedaarlijk op kan swingen.

Klik hier voor audiofragmenten van het album van New Rumours And Other Noises.

Labels:

(Ben Taffijn, 12.8.16) - [print] - [naar boven]



Jazzradio
Jazz Rules #92


In deze laatste uitzending voor de zomerstop presenteert Dirk Roels vanaf het Gent Jazz Festival op de Bijlokesite interviews met onder andere De Beren Gieren en Bram De Looze. De jonge pianist De Looze won de SABAM Jazz Award voor Jong Talent.

Verder is er nieuwe muziek van onder meer Steven Delannoye & Nicola Andrioli, Fabrizio Graceffa, Michiel Stekelenburg 5, Lorenzo Di Maio, LABtrio en Flat Earth Society, wiens voorman Peter Vermeersch (klarinettist, componist en orkestleider) de SABAM Jazz Award voor Gevestigde Waarde in de wacht sleepte.

In de serie #25Miles over trompetlegende Miles Davis vertelt jazzprofessor Frederik Goossens deze keer over het album 'In A Silent Way', dat verscheen in 1969.

Klik hier om Jazz Rules #92 te beluisteren.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 12.8.16) - [print] - [naar boven]



Cd
Florian Wittenburg – 'Eagle Prayer' (Nurnichtnur, 2016)


Van Florian Wittenburgs eerdere werk weten we dat hij als een architect, als een beeldend kunstenaar te werk gaat. Als een minimalist, preciezer gezegd. Dat kenmerkt ook zijn meest recente product, 'Eagle Prayer'. De met veel galm verlengde pianonoten, de echo's en de stiltes zijn evenwaardige bouwstenen. Wittenburgs composities zijn het resultaat van procesmatige technieken en hebben een ascetisch karakter. 'One White Tree' zou geen gek figuur slaan in een Augustijner klooster. De galm van de gangen wedijvert met de reflecties in de refter. Op de pedalen heeft de componist een grote kloostermop gelegd. Erik Satie zou hier met een gerust hart zijn 'Messe Des Pauvres' celebreren.

Langzaam verschuiven de kleuren, als van een ouderwets lichtorgel – of van een nieuwerwetse batterij led-tuinverlichting. Wittenburgs compositiemethoden zijn niet bepaald orthodox. Voor 'Willow Tree?' fotografeerde hij een wilg in de tuin van zijn ouderlijk huis. De resulterende plaatjes zette hij met behulp van het Metasynth-programma om in geluidsbronnen, die op hun beurt aangestreken wijnglazen aanstuurden. Elders worden melodische flarden gepermuteerd, waarbij telkens een noot van de ene maat naar de vorige overwipt. Ga lekker mediteren, zou ik zeggen.

Klik hier om dit album te beluisteren.

Labels:

(Eddy Determeyer, 11.8.16) - [print] - [naar boven]



Cd
Christian Weidner - 'Every Hour Of The Light And Dark' (Pirouet, 2016)

Opname: mei 2015

Altsaxofonist Christian Weidner is niet alleen musicus. Hij wil ons luisteraars ook graag kennis laten maken met zijn gedachtenwereld. De titels van de stukken op zijn vierde cd als bandleider, 'Every Hour Of The Light And Dark', zijn dan ook allerminst toevallig tot stand gekomen. Dat geldt overigens ook voor de titel van het album zelf. Het is een zin uit het gedicht 'Poem Of Perfect Miracles' van Walt Whitman. Weidner zelf zegt over de betekenis van dit album: "I conceive the composition 'Every Hour Of The Light And Dark' as a message of consolation and resolution that rings out from the musical world of the original sketch. It unites the light and the dark. That's also why it's the album title. It reminds me of the timeless truth that everything is a miracle, every stone, every breath, everything strange, everything familiar." Nou, dat mag wel een statement genoemd worden.

Weidner heeft overigens in ieder geval op één terrein de wind mee. Zijn medeleden in dit kwartet kent hij van haver tot gort. Met bassist Henning Sieverts en slagwerker Samuel Rohrer trekt hij reeds jaren op en ook pianist Achim Kaufmann is intussen geen onbekende meer voor hem.

Eerder genoemd statement moet dan ook te horen zijn en dan natuurlijk met name in het titelstuk. Weidner en Kaufmann bouwen in eerste instantie het stuk op. Rustig, ingetogen, met gaandeweg wat accenten van Sieverts en Rohrer. En ja, het nodigt uit tot contemplatie. Vooral het spel van Kaufmann. Ragfijn, tot op de korrel afgewogen. En dan die hoge, ietwat schelle en snijdende toon van Weidner. Dat dit album meerdere ingetogen stukken bevat, zal dan ook niet verbazen.

'Weightless' begint dan ook met bijna dreigend pianospel. Zware aanslagen in het laag en een voorzichtige melodie in het hoog. Als de altsaxofonist bijvalt, is dat met breekbaar spel. Ook 'In Memoriam', waarmee Weidner niet iemand in het bijzonder gedenkt, maar eerder het onderwerp herinnering in zijn algemeenheid als thema neemt, past in dit rijtje. Ook hier weten Weidner en zijn kompanen de emoties perfect te verklanken. Het album bevat gelukkig ook een paar stevige stukken. 'Fuzzy Membership' is gebouwd op een onnadrukkelijk ritmisch patroon van met name Sieverts en Rohrer, maar Kaufmanns stuwende akkoorden vallen hier eveneens op. En 'Fairy Tale Friends' kent een heerlijk losse stuctuur. Weidner draagt dit stuk op aan zijn medemusici. Daarbij past een vrolijk, dansbaar ritme en het nodige muzikale stuntwerk.

Klik hier om samples van dit album te beluisteren.

Foto: Konstantin Kern

Labels:

(Ben Taffijn, 10.8.16) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Schrijf je in voor onze gratis Nieuwsbrief! Klik op de button hieronder om je aan te melden:


Menupagina's:


Zoek in deze website:

Google

web deze website


Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, meewerken?
Mail de redactie.


(advertenties)